Ik had ondertussen ook nog wat tv-programma’s aan mijn CV geplakt alsof ik zegeltjes spaarde bij de supermarkt. Een beetje Wie van de 3 hier, een vleugje X FACTOR daar en ook nog eens RTL Late Night met een waanzinnig team tot ‘n succes gemaakt. Dus toen er binnen RTL Boulevard ineens werd geroepen dat er ‘nieuw talent’ nodig was, keek iedereen automatisch naar knappe stagiaires van twintig met een ringlamp en een TikTok-account. Tot iemand blijkbaar dacht: ‘Of we schuiven Eric gewoon naar voren. Die praat al jaren door iedereen heen, dus hoeveel erger kan het worden?’, zoiets.

Er werd een screentest ingepland. Op beeld dus. Een ervaring die ik qua stressniveau ergens plaats tussen een wortelkanaalbehandeling en boodschappen doen in de Jumbo bij Glennis Grace in de straat. Ik stond daar ineens achter de desk die ik al jaren kende, maar op dat moment voelde als het commandocentrum van NASA. Mijn benen trilden alsof ik werd aangesloten op windkracht negen en mijn glimlach had de natuurlijke ontspanning van iemand die gegijzeld werd. Maar ik deed braaf mijn ding. Veel te snel praten, overdreven lachen, paniekerig ademen, eigenlijk gewoon mijn authentieke zelf zoals je begrijpt.

Daarna hoorde ik maanden niks meer, wat in televisieland meestal betekent dat je carrière ergens in een la op ’n belangrijk kantoor in Hilversum ligt te ontbinden naast een mislukte pilot van Gordon. Dus ik ging ervan uit dat het klaar was. Prima ook. Ik had het geprobeerd en mijn lichaam had gedurende dat proces minimaal twaalf tinten nervositeit ontwikkeld. Tot ineens het telefoontje kwam dat ik tóch was aangenomen.

Vanaf dat moment begon het zogenaamde ‘klaarstomen voor televisie’-proces. Dat klinkt chic, maar betekent simpelweg dat iemand je uitlegt hoe je moet zitten zonder eruit te zien alsof je wacht op je rijexamen. Ik kreeg presentatietrainingen waarin me werd verteld dat ik rustig bleef praten, korte zinnen ging gebruiken en kalmte moest uitstralen. Nou. Iedereen die mij ooit drie seconden heeft meegemaakt weet dat dit ongeveer hetzelfde is als een labrador belastingaangifte te laten doen.

Gelukkig leerde ik rond die tijd van Beau van Erven Dorens een veel belangrijkere les: jezelf blijven. Dus bleef ik exact wie ik was: een licht overspannen entertainmentjournalist die praat alsof er ergens een timer aftelt naar een explosie. Na weken trainen kreeg ik uiteindelijk officieel het label ‘tv-ready’, wat volgens mij gewoon televisietaal is voor ‘We denken dat hij live waarschijnlijk niet volledig instort’, of iets in die richting.

En toen gebeurde het. Nog geen dag later besloot Roseanne Barr zichzelf internationaal te cancelen met racistische uitspraken, waardoor mijn debuut ineens versneld de studio in werd geslingerd. Want Hollywoodnieuws was mijn ding en blijkbaar dacht iemand bij Boulevard: ‘Laat die nerveuze jongen het maar doen. Wat kan er misgaan?’

Dus daar vloog ik. In de make-up alsof ik geopereerd werd. Een jasje gekocht dat financieel gezien rechtstreeks uit mijn toekomstige pensioenfonds kwam. En hup, gáán. Van die eerste uitzending weet ik inhoudelijk bijna niks meer. Mijn hersenen hebben die ervaring waarschijnlijk uit zelfbescherming gewist. Maar wat ik nog wél weet, is dat het voor het eerst in lange tijd voelde dat iets op z’n plek viel. Alsof al die jaren bellen, schrijven, stress-eten en hysterisch door redacties rennen ergens goed voor waren geweest. Natuurlijk moest ik nog gigantisch veel leren. En natúúrlijk keek ik terug alsof ik auditie deed voor een lokale toneelvereniging in Lelystad. Maar ergens voelde ik: dit klopt. En dat is irritant zeldzaam. I loved this. ⭐️

Bijna twintig jaar geleden dook ik na Idols dat gezellige zwarte gat in waar je als mediapersoon standaard een abonnement op krijgt. Licht uit, spot uit, carrière even op vliegtuigstand. Ik was wanhopig op zoek naar een nieuwe jas: eentje die leuk moest staan, maar ook niet na twee seizoenen uit de mode zou zijn. En diep van binnen wist ik heus wel: die jas? Dat was RTL Boulevard. Alleen ja, ik voelde me toen nog een beetje alsof ik met m’n C&A-kinderkorting stond te twijfelen bij de Gucci-afdeling.

Gelukkig had ik via Barend & Van Dorp en Idols al een soort strippenkaart bij producent Blue Circle opgebouwd, dus ik dacht: weet je wat, ik waag gewoon die sprong. Brutalen hebben de halve wereld en in mijn geval was dat een sollicitatiegesprek. Precies op het moment dat de boel daar op z’n kop ging: Beau van Erven Dorens en Daphne Bunskoek exit, Winston Gerschtanowitz erin. Verse energie, andere vibe. En ja hoor, daar was ik weer. Timing waar je u tegen zegt. Of gewoon schaamteloos geluk.

Ik werd aangenomen bij het programma waar ik al vanaf dag één van m’n studie Journalistiek stiekem overheen zat te kwijlen. RTL Boulevard begon in september 2001, precies tegelijk met mijn opleiding. Toeval? Heus niet. Ik noem dat gewoon destiny. Of een licht narcistische interpretatie van het universum, zo kan je het ook absoluut zien.

En toen gebeurde het. Ik voelde me daar meteen als een vis in het water. Eentje met zwaar blonde highlights en een lichte voorkeur voor rode lopers, maar toch. Schrijven, bedenken, slijpen, glitteren, het ging allemaal vanzelf. Ineens was het Mediapark geen verzameling saaie gebouwen meer, maar mijn persoonlijke speeltuin. De Champions League van de televisie. En ik? Blijkbaar ’n basisspeler daarin. Wie had dat gedacht.

In de jaren daarna werd ‘t één lange aaneenschakeling van standje ‘is dit serieus mijn werk?’ natuurlijk. Ik interviewde de cast van Harry Potter op de filmset in Londen (ja, de originele) en struinde rode lopers af alsof ik ervoor betaald kreeg. Wat ook zo was, detail. En ik sprak voor online videochats (die waren toen nog booming) met BN’ers, half-BN’ers en mensen die vooral beroemd waren in hun eigen straat. Ik was thuis. Eindelijk.

En misschien nog wel belangrijker: de mensen achter de schermen. Collega’s die vrienden werden en vrienden die uiteindelijk gewoon familie bleken. Van die types die je jaren later nog steeds appt alsof je elkaar gisteren nog zag. Dat soort banden verzin je niet, die ontstaan vrijwel direct als je samen te vaak pizza eet in een redactieruimte zonder daglicht.

Terugkijkend had ik daar eigenlijk alles. Echt alles. Werk waar ik van hield, mensen om me heen die ertoe deden en een leven dat verdacht veel leek op hoe ik het vroeger in m’n Achterhoekse slaapkamer had uitgetekend.

Maar ja… gooi er een snufje ‘je bent jong en je wil wat’ doorheen en je voelt ’m al aankomen. Want voldaan zijn is leuk, maar licht dramatisch ontevreden zijn? Dat is waar de echte verhalen beginnen. Ik wilde meer. En spoiler alert: ik kreeg. Uiteraard. Mijn. Zin. ⭐️

Mijn plan? Heel volwassen: rustig bijkomen, een beetje naar m’n banksaldo staren en doen alsof ik financieel inzicht had. Maar nog voordat ik goed en wel in m’n ik ga even helemaal niks doen-fase zat, stond het volgende avontuur alweer gênant enthousiast op de stoep: Idols seizoen vier. Of ik even wilde instappen. Tuurlijk. Want nee zeggen is nooit echt mijn sterkste kant geweest, zeker niet tegen glitter en RTL 4.

Dat ging natuurlijk niet vanzelf. Ik had nog wat Hilversumse kruimelconnecties uit mijn tijd bij Barend & Van Dorp (lees: net genoeg om mezelf licht te overschatten), dus ik tikte een ietwat wanhopige doch zelfingenomen brief naar de Uitvoerend Producent van wat toen nog gewoon een nationale obsessie was. Je raadt het al: ik mocht komen. Blijkbaar werkte grootheidswaanzin toen ook al prima als strategie.

En toen begon het. Idols. Niet zomaar een productie, maar ‘n soort televisieversie van een achtbaan zonder veiligheidsbeugel. De grootste show waar ik tot dan toe had rondgelopen en meteen ook de eerste waarbij ik maandenlang professioneel werd leeggezogen. Weekenden weg voor audities door het hele land, tripjes naar Disneyland Parijs en Londen (heel zwaar allemaal) en een schema waarbij slapen meer een suggestie dan een recht was. Het bekende logo stond óveral op, van pennenbakjes tot het briefpapier. En vanzelfsprekend op élk kledingstuk. Een gemiddelde stewardess zou er bijna jaloers van worden. Ik was onderdeel van een wereldwijd fenomeen wat dromen creëerde, ook áchter de schermen.

Technisch gezien was het misschien niet meer de absolute gouden eeuw van televisie, maar geloof me: er kon nog belachelijk veel. En het belangrijkste: we deden nog aan live. Tien weken lang. Zaterdagavond. Twee uur knallen op RTL 4, hup door naar RTL 5 voor de aftershow en dan weer terug naar RTL 4 voor de uitslag. Alsof je in een soort televisiemarathon zat waar niemand ooit de finish wilde halen. En ik? Ik stond daar middenin. Niet eens als kandidaat. Maar het voelde soms wel alsof ik auditie deed voor ‘Wie overleeft dit werkritme zonder lichte mentale schade.’

Ik zat op de online redactie, wat in die tijd basically betekende: doe maar gewoon alles wat nog niet bestaat. Formats bedenken, dingen uitproberen en mijn persoonlijke hoogtepunt: een beetje dollen met de kandidaten. Oké, het waren misschien niet meer de dagen van Jim en Jamai, maar het waren wel mensen die van de ene op de andere dag werden toegejuicht door complete schoolpleinen vol bakvissen. En wij zaten daar dan tussen, een beetje te doen alsof dat allemaal heel normaal was.

Achteraf gezien was dit misschien wel één van de laatste momenten waarop ik de magie van televisie echt tot in m’n tenen voelde. Dat rauwe, dat live, dat alles-op-het-spel-gevoel. Tegenwoordig is alles dichtgetimmerd, vooraf opgenomen en keurig gladgestreken. Efficiënt? Zeker. Spannend? Mwah.

Ik kan het me nog haarfijn herinneren. De zenuwen die door de gang gierden vlak voor live. De make-updeur die stiekem achter me dichtviel omdat iemand vond dat ik er ‘ook wel iets frisser’ uit mocht zien. Het publiek dat letterlijk trilde van enthousiasme. Het was absurd. En verslavend.

En toen, negen maanden later, was het ineens klaar. Slotstuk geweest. Lichten uit. Voorbij. Uitgewrongen, leeg, maar ook soort van trots dat ik het had overleefd. Alleen ja dat zwarte gat hè. Dat kwam niet zachtjes aankloppen, die trapte gewoon de deur in.

De Idols-trein stond stil. Niet eens meer op het perron, maar ergens achteraf op een rangeerterrein waar niemand echt zin had om nog langs te lopen. En daar zat ik dan. Voor het eerst in tijden wél braaf in de wachtkamer.

Maar goed. Als er íets is wat ik inmiddels had moeten leren: bij mij blijft een station nooit lang leeg. Want nog voordat ik goed en wel had bedacht wat ik met mezelf aan moest, kwam het volgende treintje alweer binnenrollen. En laten we zeggen: dat zou niet zomaar een ritje van een paar haltes worden. ⭐️

Mijn eerste realitycheck op dat vlak kreeg ik bij de zender van John de Mol: Talpa, later Tien. Een avontuur dat met zóveel bombarie werd gelanceerd dat je bijna dacht dat we Nederland opnieuw gingen uitvinden. De ene na de andere grote naam werd weggekaapt, van Humberto Tan tot Linda de Mol en complete redacties werden óf verhuisd, óf ter plekke uit de grond gestampt. Gewoon, omdat het kon.

Ik rolde daar ook naar binnen, gezellig mee in het kielzog van Barend & Van Dorp. En wat in de geschiedenisboekjes vaak ontbreekt (want tsja, nuance verkoopt niet), is hoe knetterhard iedereen werkte. Zonder gezeur, zonder drama. Oké, mínus de drama’s die er sowieso al waren. Maar goed, dat hoort er dan weer bij.

Voor mij was het de periode waarin ik ineens alles mocht doen. Echt álles. De ene dag stond ik op de set van telenovelle Lotte, de volgende dag interviewde ik kandidaten van De Slimste. Inderdaad, tegenwoordig een soort heilig instituut bij de NPO, maar ooit gewoon begonnen bij Talpa. Ook dat vergeten we voor het gemak toch vaak.

Het mooiste? Die magische afstand tussen ‘wij’ en ‘de sterren’ verdween compleet. Bleek dus dat BN’ers gewoon mensen zijn. Geen diva’s, geen monsters, geen eisenlijstjes van drie pagina’s. Neem Just the Two of Us: een bonte stoet van artiesten als Ruth Jacott en Berget Lewis, gekoppeld aan types als Edwin Evers en Beau van Erven Dorens. En ik liep daar tussendoor met m’n cameraatje alsof ik al jaren onderdeel was van dat circus. We stonden samen op borrels, er ontstonden romances (uiteraard, we zijn geen robots) en iedereen werkte toe naar één groot doel: een succes maken van iets waarvan we soms zelf ook niet helemaal begrepen wat het precies was. Maar hé, details.

Na twee jaar ging in de zomer van 2007 de stekker eruit. De complete inboedel hup, naar RTL. Want ja, het concept ‘alles kan en niets is te gek’ bleek verrassend genoeg niet helemaal aan te slaan bij de Nederlandse kijker. Wie had dát nou zien aankomen?We sloten het af met een groot feest op een boot, want als je dan toch kopje onder gaat, doe het dan stijlvol. En ondanks dat de vaderlandse pers ons vakkundig tot op ‘t bot had afgefakkeld, voelde het voor mij totaal niet als de Titanic. Eerder als een soort luxe cruise met een iets te abrupt einde.

Het was vooral het bewijs dat hard werken niet automatisch wordt beloond met applaus en champagne. Of jubelende resultaten. Maar dat als je met de juiste intenties je werk doet, er eigenlijk geen verloren dagen bestaan. Sterker nog: het legde de basis voor alles wat daarna kwam.

En misschien wel de belangrijkste les van allemaal: in de mediawereld neem je nooit écht afscheid. Je komt elkaar altijd weer tegen. Bij een volgend project. Dat ongetwijfeld ooit weer ‘niet helemaal aan de verwachtingen zal voldoen.’ Ik keek er toen al enorm naar uit. ⭐️

Je gelooft het nooit, maar ondanks de diepe wens om nog een tijdje door te gaan, besloot ik een MAILTJE te sturen naar mijn team van eindredacteuren. Ja, een mailtje. Alsof ik een afmelding voor de tandarts aan het tikken was. We hebben het hier over twintig jaar geleden en ondanks de heroïsche versie van mezelf die ik als veertigplusser hier graag opvoer in verhalen, was ik terugkijkend op die tijd blijkbaar toch minder de zelfverzekerde mediaman die ik me vaak herinner. En wat doen zíj? Die plannen doodleuk een persoonlijk gesprek met me in, face-to face! Alsof we een soort volwassenen waren die belangrijke beslissingen bespráken. Daar kreeg ik vervolgens met een bijna ontroerende vanzelfsprekendheid te horen dat ik natúúrlijk ook heus tot de inboedel van het nieuwe seizoen op het volgende adres behoorde als ik dat wilde. Toch met succes een mini-existentiële crisis via Outlook verstuurd.

Er was in die tijd iets gaande, een soort digitale revolutie, dat vonden we zelf althans. Dankzij Talpa brak er een compleet nieuw tijdperk aan. Programma’s waren ineens óók via internet te bekijken. Internet! Alsof we het hier over sciencefiction hadden. En er werden zelfs video’s gemaakt speciaal voor websites. Tegenwoordig zo normaal als een havercappu in Hilversum, maar toen liep je er serieus mee voorop als je überhaupt wist hoe je een computer aanzette. Natuurlijk wilde ik daar als een opgefokte kip meteen tussen rondscharrelen. Want ja, als er ergens iets ‘nieuw’ en ‘veelbelovend’ was, dan stond ik vooraan zonder enig idee wat ik precies aan het doen was, maar met een ongekend enthousiasme dat alles moest compenseren. Dus na een paar maanden braaf trouw te zijn gebleven aan de Talpa-versie van Barend & Van Dorp, maakte ik de overstap naar andere programma’s. En voor ik het wist was ik geen stagiair meer en tekende ik mijn allereerste échte contract. Werkend op het hoofdkwartier in Laren, wat voor mij voelde als een soort tv-variant van Disneyland: een plek waar alles kon, alles mocht en niemand zich al te druk leek te maken over het waarom. En hoe enorm veel het allemaal wel niet kostte.

Mijn eerste wapenfeit als Redacteur Interactive, een titel die vooral heel belangrijk klonk op verjaardagen, was meteen bescheiden: de online identiteit van Rozengeur & Wodka Lime vormgeven. Een serie die ik als licht hysterische tiener religieus verslond en die al keurig begraven was bij RTL 4, maar door Talpa doodleuk weer uit de kast werd getrokken voor een zesde seizoen. Want ja, waarom ook niet. Het fijne aan werken bij een kakelverse zender was dat werkelijk álles kon. En dat werd ook meteen van je verwacht. Dus niet een beetje veilig Excelletjes aaien achter je bureau, nee hoor: hup, de hort op. Naar échte sets. Met échte acteurs. Alsof ik daar überhaupt thuishoorde. En zo stond ik dus vrij snel na mijn glorieuze eerste werkdag, op de set van Rozengeur. Een troosteloze loods ergens op een industrieterrein in Weesp, de plek waar fantasieën blijkbaar eerst even door een tl-lichtfilter moeten. Maar eenmaal binnen: magie. Of nou ja, televisiemagie dan. Het moment dat ik daadwerkelijk in de fictieve bar Berlage stond, waar ik als kijker jarenlang praktisch m’n post liet bezorgen, was mijn brein compleet ontploft. Dit klopte niet. Dit kon niet. Eerlijk: zonder deze bovenstaande foto als bewijsstuk had ik dit verhaal zelf ook afgedaan als een licht overschatte fantasie van een uit de kluiten gewassen jongen met ietsje te veel RTL 4 in z’n systeem.

Als een soort rondtrekkende eenmansredactie, zonder auto, maar mét heroïsche fietskuiten, trapte ik het hele Gooi door van set naar set, gewapend met een cameraatje en een overdosis ambitie. Content schieten, noemden we dat toen. Anno 2026 zou je er waarschijnlijk een Emmy voor krijgen, maar destijds in 2006 was het vooral: zorgen dat je niet werd aangezien voor iemand die per ongeluk was binnengelopen. Want dat gevoel had ik dus wél vaak. Alsof ik een feestje crashte waar iedereen wist dat ik zou komen, maar niemand zich echt geroepen voelde om even gezellig te doen. Een soort sociale spookverschijning met een bezoekerspas. Men sprak me alleen aan als het functioneel noodzakelijk was en zelfs dat voelde soms als een verplicht nummertje.

En toen was daar dus ineens dat Rozengeur & Wodka Lime. Mijn warme bad. Mijn televisieveilige haven. Daar werd ik op een gegeven moment zowaar kind aan huis. Niet omdat ik nou zóveel toevoegde, laten we eerlijk zijn: hoeveel nieuwe, baanbrekende inzichten kan Isa Hoes nog delen over een rol die ze al zes jaar speelt en waarvan de stekker er eigenlijk al half uit lag? Precies. Nee, ik kwam daar voor de sfeer. Voor het hypnotiserende geluid van échte filmcamera’s en het eindeloos opnieuw opnemen van scènes omdat er blijkbaar altijd nog een hoek was die nét iets dramatischer kon. De kleine Eric, ooit opgesloten in z’n slaapkamer vol RTL 4-prullaria, stond daar ineens. Niet als ster, maar als een piepklein radertje in een wereld die voor hem jarenlang alleen via de beeldbuis bestond.

Tsja als ik daar nu aan terugdenk, kan ik er oprecht een beetje emo van worden. Tranen in de ogen en zo. Al moet ik zeggen: dat gebeurt tegenwoordig zelden. Niet omdat het leven minder mooi is, maar omdat ik inmiddels emotioneel gezien zo’n beetje de IKEA-versie van mezelf ben geworden: functioneel, stabiel en met hier en daar een ontbrekend schroefje.

Maar die tijd bij Rozengeur & Wodka Lime was echt zó bijzonder dat ik ‘m uiteraard voor de rest van m’n leven subtiel ga uitmelken. Onvergetelijk. En alsof het universum dacht: laten we Eric nog een extra verhaallijntje cadeau doen, zit hier ook weer een spin-off achter die zich pas járen later zou ontvouwen. Lekker dramatisch, ik weet het. Alleen omdat ik hier braaf en chronologisch probeer te vertellen, moet je daar nog héél even op wachten. Geloof me: dit is er zo eentje waarvoor je straks denkt, oké vooruit, dit wortelschieten was het waard. Want die titelsong Nothing Lasts Forever van Rozengeur? Absoluut níet mee eens. ⭐️

Omdat de werktijden van Barend & Van Dorp nou niet bepaald de negen-tot-vijf-mentaliteit behelsde, eerder het tegenovergestelde, besloot ik dan maar ‘noodgedwongen’ in Hilversum te gaan wonen. Puur professioneel natuurlijk. Dat ik in werkelijkheid na een werkelijk beschamende vertoning gezakt was voor mijn eerste rijexamen en daarna nooit meer de mentale kracht, laat staan het financiële vermogen had gevonden om überhaupt nog een les te boeken of een auto te kopen, waren uiteraard slechts details. Een bijzaak. Een voetnoot in mijn verder glansrijke plan. De laatste trein naar Zwolle vertrok namelijk al ruim vóórdat Saturday Night and Sunday Morning van Phil Collins als tune op het beeldscherm knalde. Dus ja, dan móét je wel verhuizen hè. Logisch.

Volledig overtuigd dat het wonen in ’t Gooi zou uitmonden in een soort persoonlijke spin-off van Glamourland vertrok ik. Een leven vol glitter, sterren, feestjes en spontane uitnodigingen voor wijn op terrassen waar ik eigenlijk niks te zoeken had. Dit was het begin van mijn totaal getransformeerde leven. Spoiler: het was vooral een behoorlijk armoedig onderkomen in Hilversum en vaker gezwaai met m’n Bonuskaart dan een pinpas.

Hilversum: officieel een Mediastad, maar eigenlijk gewoon de HEMA onder de Gooische dorpen. Alles ligt er in de schappen: rijk, arm, chique, schaamteloos ordinair en vaak gezellig door elkaar heen. Mijn onderkomen? Een tot kamer omgebouwde schuur in een wijk achter het station waar zelfs Google Maps af en toe van dacht: “weet je wat, zoek het zelf maar uit.” Maar goed, ik voelde me daar een klassieke student, lees: blut, ambitieus en licht verdwaald.

Overdag was het een ander verhaal. Op kantoor en in de studio was ik ineens het mannetje. Daar liep ik dan, tussen de sterren. Echte celebrities. Dezelfde mensen die ik normaal alleen vanaf de bank bewonderde, stonden nu gewoon naast me bij de borrel alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Van de Toppers tot Oasis en van Rita Verdonk tot Mark Rutte, een soort bingo waar niemand ooit om had gevraagd, maar waar je wél gratis drank bij kreeg. En de feestjes: fabuleus is een understatement. Het was een eindeloze parade van wijn, oneerbare voorstellen en borrelplankjes die zich blijkbaar spontaan voortplantten. Ik smulde van elke seconde. Pure journalistieke verdieping, zullen we maar zeggen.

Na zes maanden kwam het einde in zicht en voelde de opleiding Journalistiek in Zwolle als een verre herinnering. Een soort jeugdzonde waar je liever niet meer over praat. Teruggaan? Absoluut niet. Ik had het licht gezien en dat kwam uit een studiolamp. Als afscheidscadeau kreeg ik van de redactie een kussensloop met het hoofd van Gerard Joling erop. Subtiel bedoeld als symbool voor mijn ontgroening op het beruchte Gooische Matras. Slapen? Daar had ik op dat moment totaal geen tijd voor. Ik had belangrijkere dingen aan m’n kop: doorgaan, kansen grijpen en vooral doen alsof dit allemaal volkomen normaal was. En zo rolde ik er langzaam maar zeker in. In iets groots. Heel groots… ⭐️

En toen daar, na drie jaar zorgvuldig uitgestelde realiteitszin, ineens het fenomeen stage lopen om de hoek kwam kijken, werd ik op vrij onsubtiele wijze wakker geschud uit mijn zelfgecreëerde droomwereld. Kortom: ik kwam thuis van een koude kermis. Maar wel mét een kater. De regionale omroep, dat was ‘t advies. En dan ook nog eens een lokale aftakking in de buurt. Zo kon ik er een beetje inkomen zeiden ze.

Gelukkig ben ik nooit zo’n type geweest dat zich iets laat wijsmaken en al helemaal niet door mensen met diploma’s en zogenaamde vakkennis. Mijn stip op de horizon? Werken bij RTL 4. Duh. En in die periode was Barend & Van Dorp zo’n beetje het Walhalla: late night-televisie uit een tijd waarin ‘gezellig’ nog betekende dat er gerookt mocht worden in de studio.

Op de hogeschool zelf hield men de deur potdicht. Kennelijk vonden ze mijn talent iets te avant-garde voor hun curriculum, dus besloot ik het heft maar weer eens dramatisch in eigen handen te nemen. Ik schreef een brief naar de eindredactie van de show. Nou ja, een e-mail, want zelfs ik had door dat postduiven inmiddels uit de mode waren.

Uiteraard verstuurd buiten de officiële reactietermijn, want consistentie is voor mensen met structuur. En hoewel mijn zelfvertrouwen destijds al prettig ongegrond was, viel mijn mond toch een klein beetje open toen ik daadwerkelijk werd uitgenodigd voor een gesprek in Hilversum. Blijkbaar werkte mijn strategie van lichte chaos en hardnekkige eigenwijsheid verrassend goed.

En eerlijk is eerlijk: in die gloriedagen kende ik de binnenkant van de lokale bruine kroeg beter dan de inhoud van ‘n gemiddelde Barend & Van Dorp-uitzending. Televisiekijken? Ach, details. Prioriteiten, hè. Dus nee, ik was niet bepaald een wandelende Wikipedia als het ging om alles wat Frits en Henk ‘s avonds de huiskamers in slingerden op RTL 4. Maar dat het daar ergens tussen een PvdA-partijcongres en een gezellig links borrelclubje in hing, dát had zelfs ik nog meegekregen tussen twee biertjes door.

Dus wat doe je dan als ambitieuze, licht aangeschoten mediaprofessional in wording? Juist. Je gooit er op het juiste moment een strategisch zinnetje in: “Ik ben wel een beetje rechts.” En tadaa, alsof ik zojuist het televisielandschap persoonlijk had gered, werd ik aangenomen. De allerlaatste stagiair van wat later het slotseizoen Barend & Van Dorp bij RTL zou blijken te zijn. Timing is alles, zeggen ze dan. Dat ik op dat moment feitelijk per ongeluk mijn ‘carrière’ was binnengewandeld, had ik zelf nog niet helemaal door. Laat staan dat ik besefte dat er vanaf dat punt geen ontkomen meer aan zou zijn. Kortom: sommige mensen hebben talent. Anderen hebben geluk. En ik had… een goed getimed politiek zinnetje en een licht alcoholpercentage. De games konden beginnen! ⭐️

De omroep gooide een vacature online waar heel de natie op mocht reageren, dus ook ik vond dat het universum mij persoonlijk een seintje gaf. Net terug uit New York, waar ik een kekke outfit had gescoord die in mijn hoofd ongeveer hetzelfde effect had als competentie en samen met m’n ongekende ambitie leek me dat ruim voldoende om televisiegeschiedenis te gaan schrijven. Dus stuurde ik, samen met nog zo’n 2100 andere mensen met grootheidswaan en een videoband, een filmpje naar BNN waarin ik haarfijn uitlegde waarom ze vooral mij moesten hebben. Want op mijn eenentwintigste was ik zonder enige twijfel het jonge, frisse gezicht waar Nederland al die tijd wanhopig op had zitten wachten.

Op de opleiding Journalistiek liep het intussen ook niet bepaald over van de bescheiden viooltjes, dus meerdere wannabees waagden een poging. Maar -en dit detail vertel ik beslist niet terloops om mezelf nog even subtiel op de borst te kloppen- ik was als enige van iedereen degene die het schopte tot de laatste driehonderd kandidaten die daadwerkelijk auditie mochten komen doen bij het BNN-pand in Hilversum. Een kleine triomf, al voelde ik de dramatische soundtrack van teleurstelling al zachtjes opkomen.

Want natúúrlijk vond die plaats op een zaterdag. En laat dat nou toevallig ook de dag zijn waarop ik week in, week uit keurig truien stond te vouwen bij de WE in Zwolle, onder het bezielende bewind van een baas die het idee dat ik vrij zou willen voor zoiets ‘onbenulligs’ ongeveer net zo enthousiast ontving als een faillissementsaanvraag. Dus deed ik wat elke toekomstige presentator met een roeping zou doen: ik loog. Na twintig jaar durf ik dat best toe te geven. Ik verzon een noodgeval in de familie, stapte met m’n lieve moeder aan mijn zijde in de auto en vertrok naar de Mediastad, toch de plek waar ik in mijn hoofd eigenlijk al jaren thuishoorde.

Eenmaal aangekomen bij het heilige BNN-hoofdkwartier voelde ik me exact wat ik dacht dat ik was: een ster in wording, lichtelijk vertraagd door een bijbaan in de confectie. Toen mijn naam werd geroepen, besloot ik dat dit hét moment was waarop de wereld mij zou ontdekken. Ik liep naar binnen met een zelfvertrouwen waar je u tegen zegt. Voor de camera gooide ik er alles uit: energie, bravoure, een tikje overschatting en hier en daar een zinnetje dat ik waarschijnlijk de avond ervoor nog in de spiegel had geoefend alsof ik al een contract op zak had. Of het goed was? Geen idee. Maar in mijn hoofd stond ik datzelfde weekend al de hitlijst aan te kondigen, handje in de lucht, camera op mij, publiek gillend en ergens op de achtergrond mijn baas van de WE die zich afvroeg waar ik in vredesnaam was gebleven.

En je gelooft het niet, maar jawel hoor: ik wérd gekozen. Of nou ja, ik schopte het tot de laatste twintig kanshebbers. Twintig. Van de pak ‘m beet halve Randstad die dacht dat ze de nieuwe televisiegod waren. De champagne stond praktisch al koud in mijn hoofd.

Tijdens de tweede selectieronde, uiteraard weer op een zaterdag, want waarom zou het leven ooit makkelijk zijn, stond ik daar ineens met een microfoon in m’n hand alsof ik wist wat ik aan het doen was. Te shinen, althans, dat was het idee. Op de studiovloer van Top of the Pops nog wel. Klein detail: er liepen ook échte Bekende Nederlanders rond. Met ervaring. En talent. Mijn oogjes werden vochtig, m’n flair verdampte sneller dan een lauw biertje op Lowlands en de eigenwaarde dook ergens richting kelderniveau. Kansloos? Absoluut. Maar hé, ik gaf alles. Want als je dan toch jammerlijk ten onder gaat, kun je dat maar beter doen met een overdosis zelfoverschatting in je systeem.

En toen… werd het stil. Geen telefoontje. Geen hysterisch enthousiaste BNN-stagiair die me kwam vertellen dat mijn leven per direct zou veranderen. Geen contract dat alvast klaarlag met mijn naam in kapitalen erop. Wat er wél kwam was radiostilte. Het soort stilte dat zó luid is dat je er spontaan je eigen carrière in hoort oplossen.

Natuurlijk hield ik het nog even vol in de ontkenningsfase. “Ze zullen het wel druk hebben.” Of “ze willen vast spanning opbouwen.” En wat dacht je van “misschien ben ik zó goed dat ze eerst moeten overleggen hoe ze me gaan doseren op televisie.” Je kent het wel: die heerlijke cocktail van hoop en wanhoop waar je jezelf nét lang genoeg mee voor de gek houdt om niet meteen te hoeven toegeven dat je gewoon… niet gekozen bent.

En ergens, diep vanbinnen, wist ik het natuurlijk al. Terwijl ik weer keurig broeken aan stond te prijzen bij de WE, alsof ik nooit een potentiële televisiecarrière had gehad, begon het langzaam te dagen: tv-kijkend Holland was er blijkbaar nog niet klaar voor. Of misschien was ik niet helemaal het wonderkind dat ik zelf in gedachten had gecreëerd. Maar goed, laten we het vooral houden op timing. Slechte timing. Tragisch slechte timing zelfs. Want zeg nou zelf: talent zoals dit laat je toch niet liggen? 😉

Eerlijk is eerlijk: het had ook iets geruststellends. Want stel je voor dat ik het wél was geworden… dan had ik nu waarschijnlijk een succesvolle carrière gehad in plaats van winnares Hanna Verboom en was dit heerlijke verhaal er nooit geweest. En laten we wel wezen: drama scoort uiteindelijk altijd beter dan succes. ⭐️

Samen met mijn moeder trok ik langs zo’n beetje iedere show waar hij bij betrokken was. Van Liefde op het Eerste Gezicht, tot Sterrengeheimen en door naar Monte Carlo. Achteraf gezien moet het voor mijn mutti hebben geleken alsof ze haar zoon niet opvoedde, maar langzaam richting een zeer specifieke RTL 4-verslaving begeleidde. Maar goed, ieder kind heeft zijn helden. Sommige jongens hadden Batman. Voor mij was ‘t Carlo Boszhard. En eerlijk gezegd vond ik dat toen een volkomen logische keuze.

Nadat ik Carlo rond 1997 al als een havik had bestudeerd in de studio’s van Aalsmeer en ik als veertienjarige puber ook nog eens trots als een pauw met hem op de foto mocht, een moment dat in mijn hoofd ongeveer dezelfde status had als een Oscar winnen, diende zich in 2003 mijn eigen tv-debuut aan. Uiteraard weer bij Carlo, want waarom klein dromen als je ook gewoon meteen terug kunt keren naar je oorspronkelijke obsessie. Toch?

Als student Journalistiek toog ik samen met mijn toenmalige vriendje Sander en een stel collega’s van de WE-kledingwinkel uit Zwolle, waar ik naast m’n studie Journalistiek bijkluste, naar de opnames van Cash & Carlo, de poging van tv-zender Yorin om Prijzenslag nieuw leven in te blazen. Officieel was het een gezellig personeelsuitje. In de praktijk zag ik het vooral als mijn langverwachte moment waarop het universum eindelijk zou erkennen dat ik eigenlijk al jaren klaar was voor televisie.

En zie daar: als enige uit het gezelschap schopte ik het vanaf de tribune tot de spelletjes. Mijn grote doorbraak, of nou ja, in elk geval voor een paar uur die middag. Met hier en daar wat subtiel ingefluisterde tips van mijn idool himself sleepte ik uiteindelijk zo’n vijftienhonderd euro binnen. Voor een twintigjarige zuipschuit zoals ik ‘n absoluut fortuin. Omgerekend betekende dat ongeveer drie weken lang het gevoel dat ik een soort televisiemiljonair was, totdat het bedrag langzaam maar zeker verdampte dankzij talloze biertjes in de stamkroeg. Een investering in mijn sociale ontwikkeling zullen we maar zeggen.

Wat bleef was die hardnekkige, licht zorgwekkende aantrekkingskracht tot alles wat ook maar een vleugje glitter, glamour en vaderlandse showbizz uitstraalde. Blijkbaar een chronische aandoening, want het ging vanzelfsprekend niet meer over. Gelukkig liet de volgende stap richting dat circus niet al te lang op zich wachten. ⭐️

P.S. bewegend beeldmateriaal van ‘Cash & Carlo’ is beschikbaar op aanvraag, al raad ik dat vooral aan voor mensen met een sterke maag en een gezonde dosis medelijden.

Halverwege de voorstelling begon mijn kleine broertje onophoudelijk te huilen, waarop mijn ouders de zaal met hem verlieten. Een volkomen begrijpelijke reactie, achteraf gezien althans. Maar ik bleef stoïcijns zitten. Want daar, voor het eerst in mijn jonge leven, zag ik iets wat ik tot dan toe uitsluitend van televisie kende: mensen die uit dat mysterieuze kastje in de woonkamer waren gestapt en ineens gewoon in een sporthal bleken te bestaan. En dat vond ik, tegen beter weten in misschien, ronduit betoverend. Pure magie. Achteraf gezien was het misschien ook wel het moment waarop mijn fascinatie voor de showbizz definitief begon. Al had ik toen natuurlijk nog geen idee dat ik jaren later zelf óók op die plek zou belanden.

Toen ik begon te puberen en de wereld in mijn beleving ineens een stuk groter werd dan het provinciale asfalt tussen twee weilanden, besloot ik mijn pijlen te richten op de échte celebrities. Niet langer alleen de nationale grootheden uit de categorie Viola en Catherine, maar het serieuze werk: Hollywood.

Het zaadje daarvoor werd geplant toen ik op mijn twaalfde voor het eerst Madame Tussauds in Amsterdam binnenstapte. Daar verdrongen tientallen mensen zich rond de wassen beelden van Carlo Boszhard en Irene Moors, alsof ze elk moment spontaan tot leven konden komen en een nieuwe aflevering van Telekids zouden opnemen. Ook Henny Huisman, André van Duin en Gerard Joling stonden daar roerloos hun oneerbiedige plicht te vervullen.

Voor de vorm poseerde ik daar ook even bij, je moet tenslotte een beetje meedoen met de massa, maar mijn hart begon pas écht sneller te kloppen toen ik iets verderop de internationale afdeling bereikte. Daar doemden ineens Oprah Winfrey en Tom Cruise op. Mensen waarvan ik instinctief voelde: ja, dit is toch nét een andere competitie dan de man die ooit de Mini Playback Show presenteerde.

En alsof het universum wist dat ik gevoelig was voor dramatische soapiconen, stond plotseling Darlene Conley, beter bekend als de legendarische Sally Spectra uit The Bold and the Beautiful in de jaren negentig, voor me. Dat was ongeveer hetzelfde als voor anderen een religieuze openbaring. M’n persoonlijke Maria.

Met een glimlach van oor tot oor liep ik daarna de Dam op. Niet per se vanwege ‘t feit dat ik zo diep onder de indruk was van die smeltgevoelige creaties, want laten we eerlijk zijn: sommige ervan leken meer op ‘n waxinelichtje dan op een wereldster, maar omdat ik plots een stipje aan de horizon had ontdekt. Een missie, zo kan je het ook noemen. Namelijk ooit zo dicht mogelijk in de buurt komen van een mysterieus clubje mensen dat blijkbaar belangrijk genoeg was om in kaarsvet te worden vereeuwigd. Liefst de levende versies ervan uiteraard.

Dat pad zou later, zoals dat hoort bij grootse dromen, niet op elk moment even soepel verlopen. Maar om toch even terug te cirkelen naar de levenslessen van Bassie en Adriaan: wat er ook gebeurt, altijd blijven lachen. En dat deed ik. Uiteraard. Met wisselend succes. ⭐️

Maar eerst terug naar de basis. Een boerenjongen van het Achterhoekse platteland in de nineties die ervan droomde ooit tv-ster te worden, hoe realistisch klonk dát? Terwijl leeftijdsgenootjes zich voorbereidden op een glansrijke carrière als timmerman of vrachtwagenchauffeur, had ik mijn kinderkamertje al omgebouwd tot een uiterst professioneel studiootje waar met een flinke portie fantasie het decor van Prijzenslag in te herkennen was.

Ik schreef zo’n beetje wekelijks keurig ouderwets met pen en papier, want e-mail was natuurlijk voor later, brieven naar RTL in Hilversum. Met één doel: nog meer fotokaarten van hun presentatoren te krijgen. Want waar anderen Nick Carter of Peter André als idolen aan de muur hadden hangen, plakte ik elk vrij stukje behang vol met Catherine Keyl, Ron Brandsteder, Viola Holt, Irene Moors, Ursul de Geer, Loretta Schrijver en Henny Huisman. Mijn voorbeelden. Terugkijkende was ‘t eigenlijk niet echt een slaapvertrek, meer een licht verontrustend heiligdom voor commerciële televisie. Maar goed: ergens moest die levenslange fascinatie, passie en onvoorwaardelijke liefde voor RTL 4 toch beginnen.

Zodra ik voor de allereerste keer een tv-studio binnenstapte, was het dus óók meteen raak. Hopeloos verloren. Op zaterdagochtend naar Telekids rijden om de Mega Blubber Power Race te zien of na school haasten om de 5 Uur Show bij te wonen, ik sleepte mijn familie keer op keer mee. En steeds op zoek naar meer.

De kennismaking met Joop van den Ende z’n inmiddels mythische televisietempel in Aalsmeer staat dan ook nog steeds op m’n netvlies gebrand. Daar zag ik Carlo Boszhard doodleuk Sterrengeheimen presenteren en wist ik het zeker: dit was mijn roeping. Of in elk geval iets wat daar verdacht veel op leek. Dat ik jaren later daadwerkelijk met diezelfde man zou samenwerken en daarna óók nog een boek met ’m zou schrijven is natuurlijk volstrekt belachelijk. Onwaarschijnlijk. Licht gênant zelfs. Maar ja, zo liep het nou eenmaal.

Sommige mensen noemen me weleens een Zondagskind. Honderd procent de reden dat ik uitgerekend dit heilige rustmoment van de week heb uitgekozen om voortaan ‘n nieuw verhaal te publiceren. Alsof alles in mijn leven vanzelf kwam aanwaaien, met een zonnestraal en een engelenkoor op de achtergrond. En eerlijk is eerlijk: soms hadden ze daar best een punt. Maar ja, niet altijd. Sterker nog, soms totaal niet. En dat romantische misverstand wordt vervolgd. Want suspense is ook een vak. ⭐️