Behouden Boulevaart

Na tien jaar zwoegen in de glitterloopgraven van RTL Boulevard vond ik het misschien wel eens tijd voor iets nieuws. Begrijp me niet verkeerd: ik had met liefde nóg veel langer hysterische BN’ers kunnen bellen die ‘hier écht niets over kwijt wilden’, terwijl ze ondertussen alvast drie exclusieve scoops aan de concurrent hadden beloofd. Maar ergens begon het te knagen. Niet spiritueel ofzo, maar gewoon beroepsmatig. Iedere natgeregende rode loper voelde inmiddels als een familieweekend waar niemand eigenlijk zin in had. En dus ontstond er iets gevaarlijks: ambitie.

Ik had ondertussen ook nog wat tv-programma’s aan mijn CV geplakt alsof ik zegeltjes spaarde bij de supermarkt. Een beetje Wie van de 3 hier, een vleugje X FACTOR daar en ook nog eens RTL Late Night met een waanzinnig team tot ‘n succes gemaakt. Dus toen er binnen RTL Boulevard ineens werd geroepen dat er ‘nieuw talent’ nodig was, keek iedereen automatisch naar knappe stagiaires van twintig met een ringlamp en een TikTok-account. Tot iemand blijkbaar dacht: ‘Of we schuiven Eric gewoon naar voren. Die praat al jaren door iedereen heen, dus hoeveel erger kan het worden?’, zoiets.

Er werd een screentest ingepland. Op beeld dus. Een ervaring die ik qua stressniveau ergens plaats tussen een wortelkanaalbehandeling en boodschappen doen in de Jumbo bij Glennis Grace in de straat. Ik stond daar ineens achter de desk die ik al jaren kende, maar op dat moment voelde als het commandocentrum van NASA. Mijn benen trilden alsof ik werd aangesloten op windkracht negen en mijn glimlach had de natuurlijke ontspanning van iemand die gegijzeld werd. Maar ik deed braaf mijn ding. Veel te snel praten, overdreven lachen, paniekerig ademen, eigenlijk gewoon mijn authentieke zelf zoals je begrijpt.

Daarna hoorde ik maanden niks meer, wat in televisieland meestal betekent dat je carrière ergens in een la op ’n belangrijk kantoor in Hilversum ligt te ontbinden naast een mislukte pilot van Gordon. Dus ik ging ervan uit dat het klaar was. Prima ook. Ik had het geprobeerd en mijn lichaam had gedurende dat proces minimaal twaalf tinten nervositeit ontwikkeld. Tot ineens het telefoontje kwam dat ik tóch was aangenomen.

Vanaf dat moment begon het zogenaamde ‘klaarstomen voor televisie’-proces. Dat klinkt chic, maar betekent simpelweg dat iemand je uitlegt hoe je moet zitten zonder eruit te zien alsof je wacht op je rijexamen. Ik kreeg presentatietrainingen waarin me werd verteld dat ik rustig bleef praten, korte zinnen ging gebruiken en kalmte moest uitstralen. Nou. Iedereen die mij ooit drie seconden heeft meegemaakt weet dat dit ongeveer hetzelfde is als een labrador belastingaangifte te laten doen.

Gelukkig leerde ik rond die tijd van Beau van Erven Dorens een veel belangrijkere les: jezelf blijven. Dus bleef ik exact wie ik was: een licht overspannen entertainmentjournalist die praat alsof er ergens een timer aftelt naar een explosie. Na weken trainen kreeg ik uiteindelijk officieel het label ‘tv-ready’, wat volgens mij gewoon televisietaal is voor ‘We denken dat hij live waarschijnlijk niet volledig instort’, of iets in die richting.

En toen gebeurde het. Nog geen dag later besloot Roseanne Barr zichzelf internationaal te cancelen met racistische uitspraken, waardoor mijn debuut ineens versneld de studio in werd geslingerd. Want Hollywoodnieuws was mijn ding en blijkbaar dacht iemand bij Boulevard: ‘Laat die nerveuze jongen het maar doen. Wat kan er misgaan?’

Dus daar vloog ik. In de make-up alsof ik geopereerd werd. Een jasje gekocht dat financieel gezien rechtstreeks uit mijn toekomstige pensioenfonds kwam. En hup, gáán. Van die eerste uitzending weet ik inhoudelijk bijna niks meer. Mijn hersenen hebben die ervaring waarschijnlijk uit zelfbescherming gewist. Maar wat ik nog wél weet, is dat het voor het eerst in lange tijd voelde dat iets op z’n plek viel. Alsof al die jaren bellen, schrijven, stress-eten en hysterisch door redacties rennen ergens goed voor waren geweest. Natuurlijk moest ik nog gigantisch veel leren. En natúúrlijk keek ik terug alsof ik auditie deed voor een lokale toneelvereniging in Lelystad. Maar ergens voelde ik: dit klopt. En dat is irritant zeldzaam. I loved this. ⭐️